Write on Cuma, 12 Mayıs 2017 Yayınlandığı Kategori Blog

   Geceni üç buçuğunda ne akarsa bu sularda onu dillendirmeye çalışacağız. 

Arayış içinde olmak. Hemen herkesin içinde olduğu ortak nokta diyebiliriz. Kimi maddi şeylere; eve arabaya işe kadına kariyere…

Kimi mana âleminde Kalbin, ruhun, düşüncenin duygularının, insanın psikolojisinin, insan şuurunun ahlak vb. bunlarla ilgili arayışlara girer.

Kimi ise sadece gerçeğin peşinde ömür sürmek ister. En önemli mesele beklide gerçeği aramak. Gerçek dediğimiz nedir? Gözle gördüklerimiz mi, yada beş duyularımızla algıladıklarımız mı yoksa bilimin ışığında aklın ışığında gerçeğe doğru bir yolculuk mu?

Gerçeğe nasıl ulaşabiliriz? Dini öğretilerin, kalbin, vicdanın ve akıl gibi unsurlarla mı gerçeğe ulaşabiliriz. Beklide tüm saydıklarımız gerçeğe ulaşmak için yapbozun parçaları gibi bir bütünümü oluşturuyor.

Write on Cuma, 12 Mayıs 2017 Yayınlandığı Kategori Blog

İlkbaharın, ilk zamanlarını her zaman çok sevmişimdir. Çiçekler tarafından söylenen şarkıların melodisini dinler saatlerce o sesi dinlerdim. Hem zaten bu sesleri kim duysa mutlaka çok severdi. Bu şarkı eşliğinde toprak da yeni bir uyanış içindeydi. Ben ise o sırada güneşin batışını seyretmeye koyulmuştum. Güneşin batışı her zaman bana ayrı bir güzel gelmiştir. Günbatımı seyrim bittikten sonra, kalabalıklardan kurtulmak için adımlarımı eve doğru biraz daha sıklaştırdım. Ne zaman çarşıya çıksam sanki başka bir hapishaneye girer gibi oluyorum...

Çok az kaldı yuvama... Vatanıma dönmeme son adımlar...

Bu düşünceler aklımdan akarken nasıl evin kapısına vardığımı hiç anlayamadım.

Kapıyı açtım elimdeki poşetleri mutfağa bıraktım. Şömineyi yaktıktan sonra ateşin karşısına geçip ateşi seyretmeye başladım.

Write on Cuma, 12 Mayıs 2017 Yayınlandığı Kategori Blog

Bir ilim güneşi daha battı. Âlimin ölümü, âlemin ölümü gibidir. Bir karıncanın güneşi tarif etmesi gibi Osman hocam ile ilgili bir şeyler paylaşmak isterim. Batın ilminin sultanlarından biri olduğu için hiçbir zaman ne mertebede nasıl bir ilme sahip olduğu bilinmezdi. 
1993 yılında kendisiyle lise yıllarında tanışmıştım. Girdiği ilk dersten sonra onun derslerini dört gözle bekler hale gelmiştim. Kim olduğunu bilmiyordum ama içimde Osman Hocama karşı büyük bir muhabbet besliyordum.


Dünyanın düz olduğuna inanılan  dönemlerde dünyanın yuvarlak olduğunu söyleyen biri gibiydi. Bize verdiği dersler çok üst seviyedeydi. Cennetin, dünya ve ahiret yaşamını derslerinde bizi hiç sıkmadan işlerdi. Kimseden ümidini kesmezdi ve herkese Rasulullah efendimizin ahlakı ile yaklaşırdı.  
İnsan ilişkileri dersinde sınıftaki öğrencilerin dikkatini çekecek  bir resim göstermişti. Resimde iki büyük kulağı olan bir insan yüzü  resmedilmişti. Dinlemenin iletişimde ne kadar önemli olduğunu ve neden bir ağzımızın olmasına karşılık iki kulağımızın olduğu konusunda sınıfta beyin fırtınası oluşturmuştu.

Write on Cuma, 12 Mayıs 2017 Yayınlandığı Kategori Blog

Bu akşam her zamankinden çok daha gürültülü ve sıkıcı bir gün geçiriyordum. Kendi sesimide uzun süredir duyamıyordum. Koskoca gezegenimde yapayalnızdım.  Bu düşünceler birer kara bulut gibi güneşimi örtmüşlerdi. Bu kadar ince ve hafif bir şey nasıl olur da benim dünyamı karartırdı hiç bilemiyorum.  Zihinim durmadan yeni düşüncelerle karşıma çıkıyordu. Bundan dolayı içim sıkılıyordu. İç sesimi özlemiştim. Neden artık benle konuşmuyordu ne olmuştu da beni kendi halime bırakmıştı.

Biraz bahçeye çıkayım dedim. Çıkış kapısına doğru yöneldim. Karanlık her şeyi gizliyordu. Loş ışıklarla ancak önümü görebiliyordum. Hava çok soğuktu ama içim ateşler içindeydi. Zihnimden çıkan kuru kalabalığı artık dinlemek islemiyordum. Cırcır böceğin sesine odaklandım. Bir süre derin nefes alıp vermeye başladım. O sırada iç sesim tekrar geri dönmüştü.

-Selam

-Selam

-Seni çok özledim, uzun süredir etrafta yoktun.

-Evet

Write on Cuma, 12 Mayıs 2017 Yayınlandığı Kategori Blog

Uzun zamandır beklenen kar yağışı etrafı bembeyaz yapmış. Gece vakti her şeyi karanlık bir örtüyle, örterken kar her yeri bembeyaz bir örtüyle örtmüştü.  Tüm canlılık tatlı bir uykuya dalmıştı…

Pencereden etrafı seyreden Ahmed böyle düşüncelere dalıp etrafı seyrediyordu. Koskoca köşkte tek başına yaşıyor ve bildiği tek arkadaşı kendisiyle muhabbete koyulmaya başlamıştı...

-Merhaba

-Merhaba

-Bugün nasılsın Ahmed?

-Nasıl olduğumu bildiğin halde neden soruyorsun?

-Muhabbet etmek isteyen sen değimliydin?

-Evet bendim!

-Senin her şeyini biliyorum. O zaman nasıl muhabbet edebiliriz ki?

Write on Cuma, 12 Mayıs 2017 Yayınlandığı Kategori Blog

        Sanal gerçeklik yazısını okuduğumuzda özellikle oyun dünyasında çok fazla ilgili olan arkadaşlar büyük bir sevinç içinde olacakları kesin. Madalyonun bir de öteki yüzüne bakalım isterseniz... Bu tür teknolojilerin insanların görünmez bir tutsaklığa ittiği de su götürmez bir gerçek olarak karşımızda duruyor. Çoğu insanların birbiriyle muhabbetleri bile ekranlara hapsedilmiş durumda. Ekranla olan hayatları daha fazla yalanı ve yalnızlaşmayı beraberinde getiriyor...

 Günlük hayatın zorluğunu bir çeşit uyuşturucu gibi bu tarz oyun ve eğlence merkezli oyunlar içerisinde günlerce bağımlı halde bir yaşam içinde olan birçok insan var. Dünyadaki tatminsizliği belirli oyuncaklarla doldurmaya çalışmaları ve bitmek tükenmek bilmeyen bir eğlence ve zevk merkezli bir yaşam içinde olma hayali çok garip gözüküyor...

Write on Perşembe, 11 Mayıs 2017 Yayınlandığı Kategori Blog

          Kelimelerle her şeyi ifade edebileceğimizi zannederiz. Fakat benim gibi insanlar kelimelere duygu bile katamazlar. Ama istesek bunu kolaylıkla yazabiliriz. Milyonlarca kez, binlerce kez seni seviyorum yazabiliriz. Sadece yazmakla kalırız. Bu kelimeler yetersiz olduğunu çoğumuz farkında bile değiliz…

Write on Perşembe, 11 Mayıs 2017 Yayınlandığı Kategori Blog

Merhaba,

Bugünkü yazıma,  sizlere bir anımı anlatarak yazıma başlamak istiyorum.

Günlerden bir gün piknik için bir omandayız. Henüz daha araba kullanmayı yeni yeni öğrenmeye başladığım ve  ehliyetimin olmadığı zamanlardı.  

Piknik alanında arabanın ileri alınması gerekti. Hemen ben koştum arabayı ileri alma heyecanıyla direksiyonun başına geçtim. Daha önce birçok kez yaptığım bir işti kendimden emin bir şekilde birinci vitese takip gazı verdim. Ama araba hiç kıpırdamıyordu. Derken beklide hızı az diye ikiyle kalkmayı denedim. İkiden sonra sizde tahmin edersiniz. Üç, dört, beş’ e kadar ne kadar vites şekli varsa hepsini denedim.

Write on Perşembe, 11 Mayıs 2017 Yayınlandığı Kategori Blog

Sabahın ilk ışıkları gökyüzünde henüz dans etmeye yeni başlamıştı.  Her anı coşkuyla, sevgiyle kucaklayan bir güne merhaba diyordu. Her sabah olduğu gibi bu sabahta kendimle konuşarak güne başlıyordum.

Kendi kendime yüksek sesle konuşmaya başladım.

Write on Perşembe, 11 Mayıs 2017 Yayınlandığı Kategori Blog

Sabahın henüz çok erken saatlerinde pencereden dışarı bakınıyorum.

Olabildiğince derin bir nefes alarak soğuk ve dingin havayı solumaya başladım.

Bir süre boyunca sessizliği dinlemeye koyuldum.

-Bu sabah diğerlerinden farklı olacak mıydı sence!

Güne başlarken kendimle konuşmayı adet edinmiştim.

NE İZLESEM

 
 

NE OKUSAM